Święto Ofiarowania Pańskiego, przypadające 2 lutego, w polskiej tradycji ludowej nazywane jest dniem Matki Boskiej Gromnicznej. Choć poświęcenie świec odbywa się w wielu krajach(w krajach anglojęzycznych celebrowana jest Msza Świec, we Francji Święto Świec a kraje hiszpańskojęzyczne mają swoje La Candelaria.) tylko w Polsce ukształtował się tak silny kult Matki Boskiej Gromnicznej.
Nazwa ta jest unikalna dla polskiej kultury i wiąże się z głęboką symboliką światła oraz dawnymi wierzeniami.
Nazwa pochodzi bezpośrednio od gromnic – dużych woskowych świec, które wierni przynoszą tego dnia do kościoła, aby je poświęcić.
Dawniej wierzono, że zapalona i postawiona w oknie świeca ma moc ochrony przed wyładowaniami atmosferycznymi, czyli gromami (stąd nazwa „gromnica”), chroniąc domostwo przed pożarem i zniszczeniem podczas burzy a także przed wilkami, które uznawane były nie tylko jako niebezpieczne drapieżniki ale również jako wysłannicy sił nieczystych – symbol mroku, głodu i niebezpieczeństwa.
W legendzie o Matce Boskiej Gromnicznej i wilkach jest też postać dziewczynki, która symbolizuje niewinność, ludzką słabość oraz ufność To reprezentacja każdego człowieka, który w obliczu życiowych zagrożeń (symbolizowanych przez wilki) nie szuka ratunku w walce, lecz w duchowej opiece.
W wymiarze religijnym płomień gromnicy symbolizuje Jezusa., co nawiązuje do słów starca Symeona, który podczas ofiarowania Jezusa w świątyni nazwał Go „Światłem na oświecenie pogan”.
Choć oficjalna nazwa święta (Ofiarowanie Pańskie) skupia się na Jezusie, polska tradycja mocno podkreśla rolę Maryi. To Ona przyniosła Jezusa – „Światłość świata” – do świątyni. W pobożności ludowej Maryja jest postrzegana jako ta, która opiekuje się ludźmi w najtrudniejszych chwilach, niosąc im światło wiary i nadziei.
Gromnica jest czymś więcej niż tylko przedmiotem z wosku – to symbol życia rozpięty między niebem a ziemią. W jej małym płomieniu zamyka się cała droga człowieka: od światła narodzin, przez prośbę o ratunek w czasie życiowych burz, aż po ostatni blask prowadzący ku wieczności. W dniu Matki Boskiej Gromnicznej przypominamy sobie, że nawet w samym środku mroźnej zimy i najciemniejszej nocy, człowiek nie idzie sam, mając za przewodniczkę Tę, która niesie Światłość Świata.