W wigilijną noc, celebrując tajemnicę Narodzenia Pańskiego, wspólnie przeżywaliśmy w wyjątkowy sposób wielką tajemnicę naszej wiary. A to za sprawą niezwykłej bliskości bożonarodzeniowej szopki i Ołtarza. Wpatrując się w betlejemską stajenkę, widzieliśmy coś więcej niż tylko historyczną scenę. Kiedy podczas Pasterki kapłan sprawował Mszę Świętą, na ołtarzu wkomponowanym w szopkę, powstał niezwykły, żywy liturgiczny obraz.
W żłóbku, na sianie owinięty w pieluszki Jezus otoczony pełnym miłości spojrzeniem Maryi i Józefa. Na Ołtarzu, pod postacią chleba, obecny był ten sam Jezus. Staliśmy się częścią sceny w której Ołtarz stał się miejscem w którym to samo Dzieciątko, które narodziło się i leżało w żłobie, przyszło do nas w Eucharystii. Kapłan odprawiał mszę dosłownie „nad żłóbkiem”. To nadało celebracji wyjątkowy charakter – podkreślając, że Bóg jest Bogiem bliskim, dotykalnym i obecnym w materii chleba. Patrząc na Jezusa w żłóbku przez chwilę widzieliśmy jednocześnie Hostię jako żywe zaproszenie ale i przypomnienie, że nie wystarczy „odwiedzić” Nowonarodzonego w stajence raz w roku ale trzeba się nim karmić przy stole Pańskim, aby mieć w sobie życie.
Tak tegoroczna Pasterka stała się emocjonalnym punktem kulminacyjnym Bożego Narodzenia, którego przeżywanie połączyło w sobie wymiar duchowy, zmysłowy i wspólnotowy.
Na zakończenie wszyscy dzieliliśmy się opłatkiem, na znak pokoju, przebaczenia i wzajemnej miłości.