W tym roku w naszym kościele trudno nie zauważyć niezwykłej bliskości bożonarodzeniowej szopki i ołtarza. To nie jest tylko zabieg artystyczno – estetyczny, ale skierowanie naszej uwagi na konkretne prawdy wiary, bowiem droga Dzieciątka z Betlejem prowadzi prosto na Ołtarz a ofiara Mszy Świętej to ta sama tajemnica miłości Boga do człowieka.
Wkomponowanie ołtarza w szopkę przypomina nam, że Boże Narodzenie nie jest odizolowanym, sielankowym wydarzeniem. To zapowiedź drogi cierpienia, która swój sens odnajduje dopiero w zmartwychwstaniu.
Święty Jan Paweł II w swoich homiliach na Boże Narodzenie podkreślał, że
„ stajnia betlejemska jest pierwszym przystankiem w drodze ku Kalwarii”. W encyklice Ecclesia de Eucharistia pisał o „eucharystycznym obliczu” Bożego Narodzenia, co zostało uproszczone do zdania „To, co zaczęło się w żłobie, dopełnia się na ołtarzu”. W tym jednym zdaniu zawiera się synteza nauczania Kościoła o jedności tajemnicy Wcielenia i Eucharystii. Ta sama miłość, która sprowadziła Boga na ziemię, zatrzymuje Go wśród nas pod postacią Chleba.
Jan Chrzciciel nazwał Jezusa „Barankiem Bożym”. Umieszczenie ołtarza w sercu szopki przypomina nam, że Boże Narodzenie jest nierozerwalnie związane z Wielkanocą. Dzieciątko, które witamy z radością, przychodzi na świat, by złożyć za nas ofiarę miłości. Kiedy kapłan unosi Hostię nad ołtarzem w szopce, mówi: „Oto Baranek Boży” – w tym momencie biblijne Betlejem staje się obecne tutaj, w naszej wspólnocie zapraszając do uczestnictwa w wielkiej tajemnicy.
Stajenka to miejsce narodzin Chrystusa dla świata zaś Ołtarz jest miejscem rodzenia się Chrystusa dla każdego z nas, tu i teraz. Szopka z wkomponowanym w nią ołtarzem przemawia do nas w słowach: „To nie jest tylko opowieść o przeszłości. To wydarzenie, które trwa”. Tak wydarzenie historyczne spotyka się z żywą mocą sakramentu, zapraszając nas do głębokiego współuczestnictwa.
Zapraszamy do wspólnej modlitwy i odkrywania tajemnicy Wcielenia przy naszym ołtarzu!