Popiół to tylko przystanek, a nie cel
„Pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz” – te słowa, wypowiadane podczas posypania głów popiołem, rozpoczynają w Kościele okres Wielkiego Postu. Ten pozornie skromny gest w kontekście słów wypowiadanych przez kapłana niesie ze sobą bogatą treść biblijną i duchową, która jest kluczem do dobrego rozpoczęcia Wielkiego Postu.
W pierwszym odruchu ten obrzęd Środy Popielcowej kojarzy nam się z kruchością życia. Wtedy też przychodzi refleksja o pokucie…pokorze…ale czy tylko?
Tak naprawdę Środa Popielcowa to zaproszenie do wewnętrznej przemiany a sam obrzęd posypania głowy popiołem powinien być dla nas wyzwalający i pełen nadziei.
Żyjemy w kulturze sukcesu, która nakazuje nam być zawsze młodymi, pięknymi i samowystarczalnymi. To rodzi ogromną presję i lęk przed porażką. Kiedy kapłan mówi nam „Jesteś prochem…”, zdejmuje z naszych barków ciężar bycia „bogiem życia”. Pozwala nam na bycie słabym, kruchym i omylnym. Uświadomienie sobie swoich ograniczeń i przyjęcie popiołu zdejmuje z nas presję udawanie kogoś kim nie jesteśmy stając się pierwszym krokiem do autentycznego spokoju wewnętrznego.
Biblia mówi, że człowiek jest prochem, ale prochem, w który Bóg tchnął życie. Popiół przypomina, że nasza wartość nie bierze się z tego, co posiadamy lub jak wyglądamy, ale z tego, czyim tchnieniem żyjemy i uświadamia nam, że potrzebujemy Boga, który w walce z życiem jest przy nas i w każdym z nas.
Chrześcijanin nie sypie głowy popiołem, by rozpaczać nad grobem, ale by przygotować się na triumf życia. Paradoksalnie, przypomnienie o śmierci (memento mori) nie powinno odbierać chęci do życia, lecz ją potęgować. Choć to hasło brzmi dość mrocznie to w historii i filozofii miało nieść ze sobą nie tylko lekcję pokory ale nade wszystko zachętę do lepszego i bardziej świadomego życia. Skoro życie jest kruche jak pył na wietrze, każda chwila, każda relacja i każdy gest dobra nabierają nieskończonej wartości. Realizm popiołu pomaga odróżnić rzeczy błahe od istotnych. Daje nam możliwość postawienia wyraźnej granicy pomiędzy depresyjnym „Jesteś niczym i nic nie ma sensu” a zrozumieniem chrześcijańskiej pokory mówiącej „ Sam z siebie jesteś prochem, ale w oczach Boga jestem wart Jego życia”. Dlatego po wyjściu z kościoła w Środę Popielcową powinniśmy stać się uważnymi na Boga, na drugiego człowieka i na dar życia, który otrzymaliśmy.
Msze święte z obrzędem posypania głowy popiołem
godz.: 7.00, 9.00, 16.30, 18.00 19.30