Kontynuując wieloletnią tradycję w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny nasza wspólnota parafialna spotkała się na Akatyście.
Ta wyjątkowa w swoim wyrazie modlitwa przez jednych jest nazywana przystanią spokoju, przez innych portem ciszy. Obydwa określenia doskonale oddają duchowe i psychologiczne działanie Akatystu na uczestników. Choć nabożeństwo jest śpiewanym hymnem to prowadzi do głębokiej wewnętrznej ciszy.
Już sama treść skłania do kontemplacji. Rozważanie tajemnicy Wcielenia i dziewiczego macierzyństwa Maryi budzi głęboki zachwyt nad mądrością i miłością Boga. Tekst Akatystu opisuje Maryję między innymi jako ocalającą od brudnych uczynków, łagodzącą Sędziego gniew sprawiedliwy, nadzieję szczęśliwej wieczności, czy port płynących przez życie przez co doświadcza się poczucia bezpieczeństwa, ufności i otuchy. Myśli się wtedy „ jak dobrze jest mieć tak potężną Opiekunkę w zmaganiach z życiem.”
Powtarzane kondakiony z refrenem Alleluja i ikosy ze śpiewnym „Witaj!” wywołują z jednej strony poczucie radości i uniesienia duchowego z drugiej zaś porządkują wewnętrzny chaos myśli .Rytmiczny śpiew sprawia, że naturalne staję się osiągnięcie głębokiego duchowego spokoju i poczucia bezpieczeństwa, niczym w bezpiecznie zacumowanym porcie. Port (przystań) jest miejscem, gdzie okręt odpoczywa po burzy. Podczas Akatystu myśli, zamiast błądzić, są zakotwiczone przez ciągły, uroczysty śpiew, tworząc bezpieczną przestrzeń od codziennych zmartwień i rozproszeń – niczym okręt bezpiecznie zacumowany w porcie.
Dziękujemy męskiemu chórowi parafian i przyjaciół utworzonemu specjalne na tę okazję. Niskie rejestry głosów męskich wniosły poczucie powagi, godności i majestatu wprowadzając w atmosferę pokory i szacunku przed wielkością Boga i Bogurodzicy.
Tegoroczny Akatyst za nami. To była wspaniała emocjonalna podroż podczas której przechodziliśmy od zachwytu i uwielbienia przez ufność i nadzieję (w obliczu trudności), aż do skupienia, ciszy i spokoju ale nade wszystko wdzięczności za Boże Dzieło Zbawienia.