Kiedy wsiadasz do autobusu. Nie znasz kierowcy. Nie pytasz, ile lat prowadzi, czy dobrze spał i czy na pewno zna drogę. Siadasz — i ufasz, że dowiezie cię do celu. Kiedy wsiadasz do pociągu. Nie znasz maszynisty. Nawet go nie widzisz. A jednak spokojnie zajmujesz miejsce i pozwalasz, by zawiózł cię do celu. Kiedy wsiadasz do samolotu. Za sterami siedzi człowiek, którego prawdopodobnie nigdy nie spotkasz. Powierzasz mu swoje życie. Zapinasz pasy — i lecisz.
To ciekawe.
Potrafimy powierzyć swoje życie kierowcy, maszyniście, pilotowi — ludziom, których zupełnie nie znamy. A tak trudno powierzyć je Bogu. Chcemy wiedzieć, co będzie jutro. Jak potoczą się nasze sprawy. Czy wszystko się uda. Próbujemy kontrolować ludzi, wydarzenia, przyszłość. Zamartwiamy się tym, na co często nie mamy żadnego wpływu. Może więc nie warto martwić się o wszystko. Zwłaszcza o to, na co nie mamy wpływu. Zrób to, co należy do ciebie. A resztę powierz Bogu. Życie jest drogą. I jest przygodą. Nie musisz znać każdego zakrętu. Wystarczy wiedzieć, że jesteś w najlepszych rękach. I żyć ufając.